ona “haydi
savaşa dediler
başkaca birşey
söylemediler
aldılar köyünden
davulla zurnayla
geride üç çocuk
bir eş ve bir ana
eline bir silah
tutuşturdular
ve karşılaştı
düşman ordular
vurulup düştü
ilk çatışmada
göğsünde bir oyuk
üç delik alnında
“ey bu topraklar için
toprağa düşen”
bir karış toprağın
var mıydı yaşarken?
bu aşk burada biter ve ben çekip giderim
yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver
bu aşk burada biter iyi günler sevgilim
ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider
bir hatıradır şimdi dalgın uyuyan şehir
solarken albümlerde çocuklar ve askerler
yüzün bir kır çeçeği gibi usulca söner
uyku ve unutkanlık gittikçe derinleşir
ben ölürsem akşamüstü ölürüm
şehre simsiyah bir kar yağar
yollar kalbimle örtülür
parmaklarımın arasından
gecenin geldiğini görürüm
eğişir rüzgarın yönü,
solar ansızın yapraklar;
şaşırır yolunu denizde gemi,
boşuna bir liman arar.
gülüşü bir yabancının,
çalmıştır senden sevdiğini;
içinde biriken zehir,
sadece kendini öldürecektir;
ölümdür yaşanan tek başına
aşk iki kişiliktir.
çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de
alip basimi gitmeyi yollar boyunca
seyretmek bir bozkir aksamini camindan bir otobusun
masal sehirlerini gecerken hizla
